Ása Lind Finnbogadóttir
EinstaklingurHeimspekikennari
Heimspekikennari
Yfirlit
Aðeins fullyrðingar sem aðilinn hefur fullyrt, verið vitnað í, eða umorðað eru taldar.
Fullyrðingar (8)
Staðfest Noregur hefur tvisvar hafnað inngöngu í þjóðaratkvæðagreiðslu eftir aðildarviðræður við ESB. Fullyrt Fordæmi
Sú staðreynd að Noregur hefur tvisvar hafnað inngöngu í þjóðaratkvæðagreiðslu eftir aðildaviðræður ætti að vera næg staðfesting á því að það er vel mögulegt.
Heimildir staðfesta að Noregur hafnaði ESB-aðild í tveimur þjóðaratkvæðagreiðslum, árið 1972 (53,5% á móti) og 1994 (52,2% á móti) samkvæmt PREC-HIST-001 og POLL-DATA-005/006. Fullyrðingin um "aðildarviðræður" er þó ekki alveg nákvæm — árið 1972 var um EBE-aðild að ræða, ekki ESB sem slíkt, en kjarninn er réttur.
Samhengi sem vantar
Noregur gekk í EES árið 1994 þrátt fyrir höfnun ESB-aðildar, sem skapar annars konar tengsl við ESB en algjör höfnun. Einnig var atkvæðagreiðslan 1972 um aðild að EBE, ekki ESB í þeirri mynd sem það hefur í dag.
Að hluta staðfest Ísland er þegar aðili að 70–80% löggjafar Evrópusambandsins í gegnum EES-samninginn. Fullyrt EES/ESB-löggjöf
Í þriðja lagi erum við nú þegar aðilar að 70-80% löggjafar Evrópusambandsins í gegnum EES samninginn svo í raun verða ekki svo miklar breytingar annað en það að við fáum loksins sæti við borðið eða atkvæðarétt.
Samkvæmt EEA-LEGAL-001 nær EES-samningurinn til um 70% af innri markaðslöggjöf ESB, og EEA-DATA-006 nefnir um 75%. Fullyrðingin um 70–80% er því í efri mörkum matsins. Aðalatriðið er að talan vísar eingöngu til innri markaðslöggjafar — sjávarútvegur, landbúnaður, dómsmál og utanríkisstefna falla utan EES.
Samhengi sem vantar
ESB-aðild myndi útvíkka lögsögu til nýrra sviða sem EES nær ekki til, svo sem sameiginlegrar sjávarútvegsstefnu, landbúnaðarstefnu, tollabandalags og dóms- og innanríkismála. Hlutfallið veltur á aðferðafræði talningar — sumar tölur ná frá 60% til 75%.
Að hluta staðfest Þjóðlönd sem eru aðilar að ESB taka þátt í alþjóðasamvinnu um lög og reglur en eru talin fullvalda. Fullyrt Fullveldi
Einfalt er að hugsa sér lönd eins og Þýskaland eða Belgíu, Liháen eða Lúxemborg og spyrja sig hvort maður líti á þau lönd eitthvað minna fullvalda en Ísland.
Fullyrðingin er of víð og einföld. SOV-DATA-027 staðfestir að fullvalda ríki geti skuldbundið sig í alþjóðasamvinnu án þess að afsala sér fullveldi — en umræðan um hvort ESB-aðild ógni fullveldi er mun flóknari en fullyrðingin gefur til kynna. SOV-LEGAL-030 sýnir að ESB-aðild felur í sér yfirfærslu einkavaldssvæða (tollbandalag, sameiginleg sjávarútvegsstefna, samkeppnisreglur) sem ganga lengra en hefðbundin alþjóðasamvinna. Þótt aðildarríki séu formlega fullvalda er raunhæft umfang valdayfirfærslu umdeilt, eins og SOV-DATA-021 undirstrikar.
Samhengi sem vantar
Fullyrðingin gerir ekki greinarmun á formlegu fullveldi (réttarheimild til þátttöku í alþjóðasamskiptum) og raunhæfu valdaframkvæmd. SOV-LEGAL-030 sýnir að á einkavaldssvæðum ESB má aðeins sambandið setja lög — sem takmarkar raunverulega löggjafarheimild aðildarríkja verulega. SOV-LEGAL-031 bendir á að sveigjanleikaákvæði (aukin samvinna) veiti ekki almenna undanþágu frá grunnskuldbindingum.
Staðfest EES-samningurinn veitir Íslandi ekki atkvæðarétt í löggjafarvinnunni hjá ESB. Fullyrt EES/ESB-löggjöf
erum við nú þegar aðilar að 70-80% löggjafar Evrópusambandsins í gegnum EES samninginn svo í raun verða ekki svo miklar breytingar annað en það að við fáum loksins sæti við borðið eða atkvæðarétt
EEA-LEGAL-002 staðfestir beint að EFTA-ríkin innan EES hafa engan atkvæðarétt í Ráðherraráði ESB eða Evrópuþinginu. Þau taka þátt í «mótun ákvarðana» (decision-shaping) gegnum sérfræðinganefndir en ekki í «töku ákvarðana» (decision-making). EEA-DATA-011 undirstrikar lýðræðishallann: um 13.000 ESB-gerðir hafa verið innleiddar í íslenskan rétt án þess að Ísland hafi átt fulltrúa í þeim stofnunum sem samþykktu þær. Fullyrðingin er nákvæm — EES-samningurinn veitir ekki atkvæðarétt.
Samhengi sem vantar
EES-ríkin hafa þó áhrif á undirbúningsstigi gegnum þátttöku í hundruðum sérfræðinganefnda Framkvæmdastjórnarinnar (99. og 100. gr. EES-samningsins), þótt norsk stjórnaskýrsla (NOU 2012:2) hafi metið áhrifin «takmörkuð». EES-samningurinn nær aðeins til innri markaðarins — hann undanskilur landbúnað, sjávarútveg, tollbandalag og utanríkismál þar sem Ísland hefur full yfirráð.
Að hluta staðfest Kvótakóngar og fjármagnseigendur hagnast á íslenska krónunni og þeim vöxtum og verðbólgu sem henni fylgja. Fullyrt Gjaldmiðill
Kvótakóngar og fjármagnseigendur eru þeir sem græða á fyrirkomulaginu eins og það er í dag.
TRADE-COMP-004 staðfestir hærri verðbólgu á Íslandi (~4,5% á móti ~2,5% á evrusvæðinu) og meiri sveiflur krónunnar (10–12% á ári). CURR-DATA-006 sýnir að viðhaldskostnaður gjaldeyrisforða nemur áætluðum 30–50 milljörðum króna á ári vegna vaxtamunar. FISH-DATA-008 staðfestir lágt veiðigjald (<5% af auðlindaafraksri). Fullyrðingin tengir þó «kvótakónga og fjármagnseigendur» beint við hagnað af krónunni á ósannaðan hátt. Heimildir sýna að háir vextir og verðbólga hafa blandaðar afleiðingar — háir vextir geta gagnast sparifjáreigendum en skaðað lántakendur. Beint orsakasamband milli krónunnar og hagnaðar útgerðaraðila er ekki staðfest.
Samhengi sem vantar
Útgerðaraðilar hafa tekjur að stórum hluta í erlendum gjaldmiðlum en kostnað í krónum, sem getur hagnast á veikri krónu — en það er ekki sama og að «hagnast á vöxtum og verðbólgu». Veik króna eykur innflutningsverð og skaðar kaupmátt almennings. Orsakasamband milli peningastefnu og hagnaðar tiltekinna hópa er flóknara en fullyrðingin gefur til kynna.
Að hluta staðfest Almenningur hagnast ekki á íslenska krónunni og þeim vöxtum og verðbólgu sem henni fylgja. Fullyrt Gjaldmiðill
Í öðru lagi þurfum við að spyrja okkur hvort Ísland sé í raun fullvalda og hverjir það séu sem hagnast til dæmis á íslensku krónunni og vöxtum og verðbólgu sem henni fylgja. Það er alla vega ekki almenningur.
Heimildir benda til þess að hærri verðbólga og vextir á Íslandi bitni á almenningi. TRADE-COMP-004 sýnir að verðbólga á Íslandi hefur verið um 4,5% á móti 2,5% á evrusvæðinu. CURR-DATA-001 lýsir hruni krónunnar 2008 sem hafði gríðarleg áhrif á heimili. HOUSING-DATA-010 útskýrir hvernig verðtryggð lán færa verðbólguáhættu yfir á heimilin.
Samhengi sem vantar
Sjálfstæður gjaldmiðill getur verið hagstæður almenningi í gegnum gengisleiðréttingu í kreppu — krónan lækkaði 2008 en útflutningsgreinar náðu sér fljótt. Evruaðild myndi ekki sjálfkrafa lækka vexti niður í ESB-meðaltal; innlent áhættuálag, bankakostnaður og húsnæðismarkaðsaðstæður skipta einnig máli.
Að hluta staðfest Íslendingar eru í erfiðri stöðu hvað húsnæðislán varðar. Fullyrt Húsnæðismál
Nærtækast er að nefna húsnæðislán Íslendinga. Þar erum við í ruglinu gagnvart almenningi eins og margir hafa þegar lýst.
HOUSING-DATA-001, HOUSING-DATA-007 og HOUSING-DATA-010 staðfesta að Íslendingar búa við hátt verð-tekjuhlutfall (um 8,5 á höfuðborgarsvæðinu), háa leigu miðað við tekjur, og sérstakt verðtryggingarkerfi sem hækkar höfuðstól lána við verðbólgu. Þetta bendir til erfiðra aðstæðna á húsnæðismarkaði. Hins vegar er fullyrðingin of víð — hún nefnir «húsnæðislán» sérstaklega en heimildir sýna að verðtryggð lán bera 3,5–5,5% nafnvexti (auk verðbótaauka), sem er ekki beint sambærilegt við erlendar vaxtatölur. HOUSING-DATA-010 útskýrir að samanburður á 8% íslenskum vöxtum við 3,2% evrusvæðisvexti er villandi þar sem flestir Íslendingar eru í verðtryggðum lánum á lægri nafnvöxtum.
Samhengi sem vantar
Fullyrðingin greinir ekki milli verðtryggðra og óverðtryggðra lána — um 80% íslenskra húsnæðislána eru verðtryggð með lægri nafnvöxtum en hærri raunkostnaði vegna verðbóta. Verð-tekjuhlutfallið er mun lægra utan höfuðborgarsvæðisins (~5,0). Aðstæður á húsnæðismarkaði eru erfiðar að mörgu leyti en orsökirnar eru margþættar — framboðsskortur, fólksfjölgun og byggingarkostnaður skipta jafnvel meira máli en lánakjör.
Að hluta staðfest Nýleg stjórnarskrá á Íslandi myndi innihalda auðlindaákvæði sem gæti verið grundvöllur fyrir ESB-samningsviðræður. Fullyrt Sjávarútvegur
Auðvitað væri það sterkari og öruggari staða ef við hefðum auðlindaatkvæði nýrrar stjórnarskrár sem grundvöll áður en við færum í samningsviðræður við ESB.
SOV-LEGAL-017 staðfestir auðlindaákvæði Stjórnlagaráðs 2011 og 82,9% stuðning í þjóðaratkvæðagreiðslunni 2012. SOV-DATA-019 sýnir að Stjórnarskrárfélagið hefur sérstaklega kallað eftir því að ákvæðið verði lögfest áður en ESB-viðræður hefjast. Hins vegar hefur ákvæðið aldrei verið lögfest — SOV-HIST-001 staðfestir að engin ákvæði úr drögum Stjórnlagaráðs hafa orðið að lögum. SOV-LEGAL-027 og SOV-LEGAL-012 benda á að stjórnarskrárbreyting sé hvort eð er nauðsynleg fyrir ESB-aðild og krefjist tveggja þinga. Tengsl auðlindaákvæðis og ESB-samningsviðræðna eru enn fræðileg frekar en raunhæf, þar sem ákvæðið er ekki í gildi.
Samhengi sem vantar
Auðlindaákvæðið hefur aldrei verið lögfest þrátt fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu 2012. Tengsl þess við ESB-viðræður eru fræðileg og háð pólitískri ákvörðun um stjórnarskrárbreytingu sem hefur ekki tekist í fjórtán ár. Lögfræðingar eru ósammála um hvort ákvæðið myndi raunverulega efla samningsstöðu Íslands eða hvort tveir samhliða stjórnarskrárferlar (auðlindaákvæði og fullveldisákvæði) séu raunhæfir.