Sigmundur Ernir Rúnarsson
StjórnmálafólkÞingmaður (Samfylkingin)
Þingmaður (Samfylkingin)
Þingvirkni um ESB-mál
Ræður á Alþingi um ESB- og Evrópumál.
Sjá þingræður →Yfirlit
Aðeins fullyrðingar sem aðilinn hefur fullyrt, verið vitnað í, eða umorðað eru taldar.
Fullyrðingar (3)
Staðfest Undanþágur Dana urðu til eftir að danska þjóðin hafnaði Maastricht-sáttmálanum í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 1992. Umorðað Fordæmi
Undanþágur Dana urðu til eftir að danska þjóðin hafnaði Maastricht-sáttmálanum í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 1992.
SOV-LEGAL-010 staðfestir beinlínis að Danmörk tryggði sér fjórar undanþágur frá Maastricht-sáttmálanum árið 1992 eftir að upphaflega þjóðaratkvæðagreiðslan skilaði «nei»-niðurstöðu. Edinburgh-samkomulagið var bein afleiðing höfnunarinnar. EEA-LEGAL-023 staðfestir sömu staðreynd.
Staðfest Danskar undanþágur sneru að myntbandalaginu, varnarsamstarfi og ákveðnum þáttum réttarfars- og borgaramála og voru pólitísk málamiðlun innan sambandsins. Umorðað Fordæmi
Þær sneru að myntbandalaginu, varnarsamstarfi og ákveðnum þáttum réttarfars- og borgaramála og voru pólitísk málamiðlun innan sambandsins.
SOV-LEGAL-010 skráir dönsku undanþágurnar nákvæmlega: evran, varnarmál, réttarfars- og innanríkismál, og ESB-ríkisborgararétt. Þetta samrýmist fullyrðingunni vel. Heimildin staðfestir einnig að undanþágurnar voru pólitísk málamiðlun í kjölfar höfnunar þjóðaratkvæðagreiðslu — Edinburgh-samkomulagið var svar við pólitískri kreppu.
Samhengi sem vantar
Fullyrðingin nefnir ekki fjórðu undanþáguna (ESB-ríkisborgararéttur) sem varð reyndar óvirk með Amsterdam-sáttmálanum (SOV-LEGAL-010). Danmörk afnumdi varnarundanþáguna í þjóðaratkvæðagreiðslu í júní 2022 en heldur hinum þremur enn.
Staðfest Danmörk var þegar aðildarríki ESB þegar danskar undanþágur voru samdar, en Ísland væri umsóknarríki utan sambandsins — lagaleg staða þessara tveggja aðstæðna er gjörólík. Umorðað Fordæmi
Danmörk var þegar aðildarríki þegar þessar undanþágur voru samdar. Ísland væri umsóknarríki utan sambandsins. Lagaleg staða þessara tveggja aðstæðna er því gjörólík.
Fullyrðingin er rétt um grundvallaratriðið: Danmörk tryggði undanþágur sem núverandi aðildarríki eftir höfnun í þjóðaratkvæðagreiðslu (Edinburgh-samkomulagið 1992), en Ísland væri umsóknarríki sem semur um inngöngu. SOV-LEGAL-010 staðfestir að dönsku undanþágurnar fengust í pólitísku samhengi sem er gjörólíkt stöðu umsóknarríkis. EEA-LEGAL-012 undirstrikar að ESB hefur frá Lissabon-sáttmálanum haft þá stefnu að nýjum aðildarríkjum séu ekki veittar varanlegar undanþágur — Króatía fékk engar slíkar árið 2013. Lagaleg staða aðildarríkis sem hafnar sáttmála og umsóknarríkis sem semur um aðild er augljóslega ólík, og heimildir styðja þá greiningu án verulegra fyrirvara.
Samhengi sem vantar
Þó sýna heimildir (EEA-LEGAL-023) að ákveðin ríki hafi náð varanlegum undanþágum í aðildarsamningum — Finnland fékk varanlegan stuðning við norðlægan landbúnað og Svíþjóð hefur í reynd undanþágu frá evru. Lagaleg sérstaða er ljós en pólitískt er myndin flóknari en fullyrðingin gefur til kynna.