Íslensk lög um stjórn fiskveiða kveða beinlínis á um að veiðiheimildir séu ekki eignarréttur, en Hæstiréttur hefur staðfest að kvótahafar njóti stjórnarskrárvarnds atvinnuréttinda samkvæmt 72. grein stjórnarskrárinnar. Þetta þýðir að ríkið getur ekki breytt eða afturkallað kvóta að geðþótta án stjórnarskrárlegar réttlætingar, og kvótar eru nýttir sem veðtrygging, arfskattskyld eign og hjúskapartilslit.

Íslenskur sjávarútvegur er mjög samþjappaður — fáir útgerðaraðilar ráða yfir meirihluta aflaheimilda eftir að framsal kvóta varð varanlegt árið 1990. Greinin stendur fyrir um 7–8% af vergri landsframleiðslu og 35–40% af vöruútflutningi, en stærstu fyrirtækin (Brim, Samherji, Skinney-Þinganes, Síldarvinnslan og Eskja) hafa einnig fjárfest í fasteignum, ferðaþjónustu og fjármálum.

Ísland starfrækir kvótakerfi með framseljanlegum aflahlutdeildum sem var sett á laggirnar árið 1984 og varð varanlegt 1990. Kvótinn er varanlega úthlutaður sem hlutdeild af heildarafla og er frjálst að kaupa, selja og leigja hann, en kerfið hefur verið gagnrýnt fyrir samþjöppun eignarhalds.