Icelandic law (Lög um stjórn fiskveiða) explicitly states that fishing quotas are not property rights. The Supreme Court has confirmed that fishing resources around Iceland are the common property of the Icelandic nation. However, the Court has also ruled that quota holders have constitutionally protected 'commercial rights' (atvinnuréttindi) under Article 72 of the Icelandic Constitution. This means quotas cannot be characterised as full ownership, but the state cannot arbitrarily revoke or reallocate them without constitutional justification. Quotas can be used as loan collateral, are subject to inheritance tax, and are treated as property in divorce proceedings.

Íslenska aflamarkskerfið (kvótakerfið), sem var tekið upp 1984 og gert varanlegt 1990, er talið eitt farsælasta fiskveiðistjórnunarkerfi heims. Heildareignavirði veiðiheimilda var áætlað um 1.500 milljarðar króna (~10 milljarðar evra) árið 2025, sem samsvarar um 30% af VLF. Kerfið hefur dregið úr offramleiðni flotans og stuðlað að sjálfbærri nýtingu — þorskstofninn hefur u.þ.b. tvöfaldast frá ársbyrjun 2000.

Eignasamþjöppun í sjávarútvegi er alþjóðlegt fyrirbæri sem einnig á við í ESB-ríkjum. Í Hollandi ráða örfá fjölskyldufyrirtæki yfir meirihluta uppsjávarkvóta og á Spáni eru stórar útgerðir ráðandi, meðal annars vegna fastrar hlutfallslegrar skiptingar kvóta sem hefur verið gagnrýnd fyrir að verja rótgróna aðila.