Vextir á húsnæðislánum á Íslandi eru mun hærri en á evrusvæðinu — óverðtryggðir breytilegir vextir byrja á um 8–9% en verðtryggðir á 3,5–4,5% (auk verðbólguáhættu), samanborið við 3,4% að meðaltali á evrusvæðinu seint á árinu 2025. Munurinn skýrist af litlum og lokuðum fjármagnsmarkaði, hærri stýrivöxtum Seðlabankans (8,5% á móti 2,75% hjá Seðlabanka Evrópu) og gengisnæmni krónunnar.

Fræðirannsóknir sýna að lægri vextir auka eftirspurn eftir húsnæði, sem í framboðsskertum mörkuðum leiðir til hærra verðs frekar en aukins framboðs. Samkvæmt Glaeser o.fl. (2008) leiðir eitt prósentustigs lækkun raunvaxta til 5–8% hækkunar húsnæðisverðs þar sem framboð er ósveigjanleg — sem á vel við um Ísland þar sem byggingargeiran er lítill og kostnaður hár.

Reynsla ESB-ríkja af evrutöku er misjöfn hvað húsnæðismarkað varðar. Á Írlandi þrefaldaðist húsnæðisverð á árunum 1997–2007 og í Spáni tvöfaldaðist, meðal annars vegna lágra vaxta og auðvelds fjármagns, en bæði ríkin urðu fyrir hrikalegu hruni 2008–2012. Á móti var þróunin í Þýskalandi og Finnlandi stöðug — kennslan er sú að lægri vextir geta kveikt verðbólu frekar en varanlega lækkað húsnæðiskostnað.