Icelandic law (Lög um stjórn fiskveiða) explicitly states that fishing quotas are not property rights. The Supreme Court has confirmed that fishing resources around Iceland are the common property of the Icelandic nation. However, the Court has also ruled that quota holders have constitutionally protected 'commercial rights' (atvinnuréttindi) under Article 72 of the Icelandic Constitution. This means quotas cannot be characterised as full ownership, but the state cannot arbitrarily revoke or reallocate them without constitutional justification. Quotas can be used as loan collateral, are subject to inheritance tax, and are treated as property in divorce proceedings.

Íslenskur sjávarútvegur er mjög samþjappaður — fáir útgerðaraðilar ráða yfir meirihluta aflaheimilda eftir að framsal kvóta varð varanlegt árið 1990. Greinin stendur fyrir um 7–8% af vergri landsframleiðslu og 35–40% af vöruútflutningi, en stærstu fyrirtækin (Brim, Samherji, Skinney-Þinganes, Síldarvinnslan og Eskja) hafa einnig fjárfest í fasteignum, ferðaþjónustu og fjármálum.

Ísland starfrækir kvótakerfi með framseljanlegum aflahlutdeildum sem var sett á laggirnar árið 1984 og varð varanlegt 1990. Kvótinn er varanlega úthlutaður sem hlutdeild af heildarafla og er frjálst að kaupa, selja og leigja hann, en kerfið hefur verið gagnrýnt fyrir samþjöppun eignarhalds.