Ísland starfrækir kvótakerfi með framseljanlegum aflahlutdeildum sem var sett á laggirnar árið 1984 og varð varanlegt 1990. Kvótinn er varanlega úthlutaður sem hlutdeild af heildarafla og er frjálst að kaupa, selja og leigja hann, en kerfið hefur verið gagnrýnt fyrir samþjöppun eignarhalds.

Íslenska aflamarkskerfið (kvótakerfið), sem var tekið upp 1984 og gert varanlegt 1990, er talið eitt farsælasta fiskveiðistjórnunarkerfi heims. Heildareignavirði veiðiheimilda var áætlað um 1.500 milljarðar króna (~10 milljarðar evra) árið 2025, sem samsvarar um 30% af VLF. Kerfið hefur dregið úr offramleiðni flotans og stuðlað að sjálfbærri nýtingu — þorskstofninn hefur u.þ.b. tvöfaldast frá ársbyrjun 2000.

Íslenska einstaklingsbundna kvótakerfið (ITQ), sem varð varanlegt árið 1990, hefur leitt til mikillar samþjöppunar í sjávarútvegi og fólksfækkunar á landsbyggðinni — u.þ.b. 5.100 störf (36%) hurfu úr fiskveiðum og fiskvinnslu á tímabilinu 1990–2017 og um 75% kvóta tilheyra 25 stærstu rekstraraðilunum í dag. Rannsókn Háskóla Íslands staðfestir að íbúar á Norðvesturlandi líta á kvótakerfið sem helstu ástæðu fólksflugs frá svæðinu.