Hefðu Íslendingar samþykkt Icesave-samningana hefðu þeir kostað ríkissjóð 46,5–140 milljarða króna (2,74–5,87% af VLF) eftir útgáfu, en meginhluti endurgreiðslna kom í reynd frá þrotabúi Landsbanka Íslands — 691 milljarður króna — frekar en frá skattgreiðendum. Icesave-deilurnar mótuðu viðhorf íslensks almennings til evrópskra stofnana á árunum 2009–2013.
Enska frumtextinn
The rejected Icesave agreements would have cost Iceland's state treasury between 46.5 and 140 billion ISK (2.74-5.87% of GDP) depending on the version accepted. The first two agreements carried higher costs primarily due to a 5.55% fixed interest rate versus 3.0-3.3% in the third version. However, most actual repayment came from the Landsbanki (LBI) estate — 691 billion ISK from the priority claims process — rather than from Icelandic taxpayers. The Icesave dispute, while not directly an EU membership issue, shaped Icelandic public attitudes toward European institutions during the 2009-2013 accession negotiations period.
Heimild
Vísindavefurinn — Hersir Sigurgeirsson, Professor of Finance, University of Iceland (2016)
Vísindavefurinn er fræðilegur svarsíðuvefur Háskóla Íslands þar sem sérfræðingar svara spurningum almennings um víðmörg fræðasvið.
Skoða heimild ↗Fyrirvarar
Icesave-deilan var á milli Íslands og Bretlands/Hollands og snerist um innstæðutryggingaskuldbindingar, en ekki beinlínis um aðild að ESB. Hins vegar er henni oft haldið á lofti í umræðunni um ESB sem sönnunargagni, annaðhvort fyrir andúð stofnana Evrópusambandsins eða fyrir getu Íslands til að verja hagsmuni sína utan sambandsins. Greiningin beinist að fjárhagslegum kostnaði; diplómatískur kostnaður og álitshnekkir (eða ávinningur) af afstöðu Íslands eru ekki magntalin.