Staðan í viðræðum við Evrópusambandið í landbúnaðar- og sjávarútvegsmálum

Herra forseti. Þessi umræða er áhugaverð eins og alltaf þegar rætt er um aðildarviðræðurnar við Evrópusambandið. Ef það er rétt sem hæstv. utanríkisráðherra hélt fram áðan, og ég gat ekki betur heyrt en að formaður utanríkismálanefndar úr Vinstri grænum væri sammála hæstv. utanríkisráðherra um það, að við þyrftum í raun og veru ekkert annað að gera en að segja að eftir einhvern ákveðinn tíma ætluðum við að taka upp hið evrópska kerfi, þ.e. að tveimur og hálfu eða þremur árum eftir að hugsanlegur aðildarsamningur hafi verið lagður í dóm kjósenda og hann hafi lent já-megin, gætum við sett upp þessi kerfi.

Ef það er það eina sem þarf til, til hvers erum við þá að semja? Um hvað snúast samningarnir? Eiga þeir þá ekki að snúast um samningsmarkmiðin og forsendurnar í þingsályktunartillögunni? Er það ekki sú vinna sem á að fara hér fram í staðinn fyrir að rífast um einhverja tæknilega hluti? Er það ekki það sem þarf að gerast? Hvar er sú vinna?

Sjávarútvegs- og landbúnaðarnefnd hefur upplýst að aðalsamninganefnd landbúnaðarhópsins hefur ekki komið saman síðan í febrúar síðastliðnum. Í ályktuninni stendur þó að lögð sé áhersla á opið, gegnsætt ferli og að viðræðunefnd ESB upplýsi jafnóðum um framvindu viðræðna. Hvar er þessi vinna? Við vitum það ekki. Og svo koma hér ráðherrar og tala út og suður. Það er augljóst að málið er í fullkomnu öngstræti. Það skiptir þjóðinni í tvær fylkingar. Tekist er harkalega á í staðinn fyrir að við berjast saman fyrir þeim hagsmunum sem þjóðin þarf helst á að halda, þ.e. að auka atvinnu innan lands og komast út úr efnahagsþrengingum.

Allir vita að það er ekki neitt hókus pókus

að hoppa inn í Evrópusambandið. Við vitum hvaða regluverk er þar. Viljum við aðlaga okkur að því eða viljum við það ekki? Það er stóra spurningin.

Um það þarf ekkert að semja. Við viljum það ekki.